Spermidyna, sen i autofagia. Część pierwsza: badanie, które nie wykazało niczego

Abstrakt

Spermidynę sprzedaje się przez pryzmat autofagii — procesu komórkowego recyklingu, który rzeczywiście potrafi indukować. Najbardziej rygorystyczny test tego, czy przekłada się to na coś odczuwalnego przez człowieka, opublikowano w „JAMA Network Open” w 2022 roku. Wynik był zerowy.

To pierwsza z czterech części, każda oparta na osobnej publikacji. Część druga obejmuje syntezę 22 badań i trzy problemy pomiarowe, które pomagają wyjaśnić ich wzajemne sprzeczności. Część trzecia opisuje badanie na zwierzętach pokazujące, co jeszcze robi indukcja autofagii. Część czwarta dotyczy trwającego badania, które stawia węższe pytanie i używa lepszych narzędzi.

Nie stosujemy spermidyny i nie mamy interesu w konkretnym wyniku. Ta część dotyczy wyniku zerowego, który został potraktowany wyjątkowo dobrze — przez zespół mający wyjątkowo silne powody, by woleć wynik inny.

1.Badanie

SmartAge było badaniem fazy 2b: randomizowanym, podwójnie zaślepionym i kontrolowanym placebo, prowadzonym w akademickim centrum badań klinicznych w Berlinie od stycznia 2017 do maja 2020 roku. Wyniki przedstawili Claudia Schwarz, Miranka Wirth, Agnes Flöel i współpracownicy.

Sto osób w wieku 60–90 lat z subiektywnym pogorszeniem funkcji poznawczych — czyli ludzie zauważający pogorszenie pamięci mimo prawidłowych wyników testów, grupa o podwyższonym ryzyku późniejszego otępienia — losowo przydzielono 1:1. Interwencją był bogaty w spermidynę ekstrakt z kiełków pszenicy dostarczający 0,9 mg spermidyny dziennie; kontrolą była celuloza mikrokrystaliczna. Interwencja trwała dwanaście miesięcy i ukończyło ją 89 procent uczestników.

Głównym punktem końcowym była pamięć, operacjonalizowana jako rozróżnianie mnemoniczne w Mnemonic Similarity Task — miara czuła na zależną od hipokampa separację wzorców, która wcześnie pogarsza się w tej populacji. Punkt końcowy był z góry określony, a analizę przeprowadzono zgodnie z zasadą intention-to-treat.

2.Wynik

Po dwunastu miesiącach różnica między grupami w rozróżnianiu mnemonicznym wynosiła −0,03, przy 95-procentowym przedziale ufności od −0,11 do 0,05 i p = 0,47.

Wtórne punkty końcowe — dodatkowe parametry neuropsychologiczne, behawioralne i fizjologiczne — również nie wykazały efektu. Zdarzenia niepożądane były zrównoważone między grupami.

Analizy eksploracyjne sugerowały możliwe korzystne efekty dotyczące stanu zapalnego i pamięci werbalnej. Publikacja wyraźnie oznacza je jako eksploracyjne i nie buduje na nich głównej narracji.

Podsumowanie „key points” formułuje wniosek najprościej: długoterminowa suplementacja spermidyną, zwiększająca dzienną podaż tego związku o około 10 procent, nie zmieniła pamięci ani innych biomarkerów u starszych osób zagrożonych chorobą Alzheimera.

3.Te dziesięć procent

Ten fragment — „zwiększenie dziennej podaży o około 10 procent” — zawiera najważniejszą liczbę w całej publikacji i jedną z najczęściej pomijanych, gdy badanie jest cytowane.

Spermidyna występuje w zwykłej żywności. Zawierają ją m.in. kiełki pszenicy, soja, dojrzewające sery i grzyby, a normalna dieta dostarcza kilka miligramów dziennie. Dodanie 0,9 mg podnosi całkowitą podaż mniej więcej o jedną dziesiątą.

Wynik zerowy po zwiększeniu podaży o 10 procent mówi więc coś bardzo konkretnego i ograniczonego. Nie wykazuje, że spermidyna jest biologicznie obojętna; wykazuje, że niewielkie zwiększenie spożycia utrzymywane przez rok nie powoduje mierzalnej poprawy pamięci w tej populacji.

Komentarz do badania zwracał uwagę dokładnie na ten problem, argumentując, że niewystarczająca dawka może wyjaśniać brak efektu, oraz wskazując, że dawkę dobrano pod kątem bezpieczeństwa i tolerancji, a nie maksymalizacji szansy wykrycia sygnału. Część czwarta opisuje badanie, które odpowiada na ten zarzut.

4.Kto je prowadził — i dlaczego tutaj ma to znaczenie

Ekspozycja komercyjna w tym badaniu była znacząca i została ujawniona w pełni.

Trzech autorów zgłosiło udziały kapitałowe i role doradcze w The Longevity Labs GmbH, spółce sprzedającej spermidynę. Czwarty był jej dyrektorem generalnym podczas planowania, uruchamiania i prowadzenia badania, zachowując udziały do grudnia 2019 roku. Jeden z autorów posiada oczekujący patent amerykański dotyczący technologii związanej ze spermidyną. Spółka przekazała środki na opracowanie użytego ekstraktu z kiełków pszenicy.

Podstawowe finansowanie pochodziło z niemieckiego federalnego ministerstwa badań oraz German Research Foundation. Publikacja stwierdza, że finansujący nie mieli udziału w projekcie i prowadzeniu badania, zbieraniu, zarządzaniu, analizie ani interpretacji danych, przygotowaniu lub zatwierdzeniu manuskryptu ani decyzji o jego złożeniu.

W wielu tekstach tej sekcji dokumentowaliśmy wzorzec przeciwny: zerowy główny punkt końcowy znika z abstraktu, zastąpiony dodatnim wynikiem wtórnym. Tutaj tak się nie stało. Publikacja prowadzi od wyniku zerowego — w ramce „key points”, w czasopiśmie o dużej widoczności i przy obecności spółki suplementacyjnej wśród powiązań autorów.

Dlatego traktujemy ten konkretny wynik zerowy jako silny, a nie jako jeden z wielu. Negatywny wynik jasno opisany przez ludzi, którzy mieli powody, by woleć wynik dodatni, jest szczególnie informatywny.

5.Co to ustanawia — i czego nie ustanawia

Badanie ustanawia, że 0,9 mg spermidyny dziennie z ekstraktu z kiełków pszenicy, przez dwanaście miesięcy, nie poprawia rozróżniania mnemonicznego u starszych osób z subiektywnym pogorszeniem funkcji poznawczych. To konkretne, dobrze przetestowane i użyteczne stwierdzenie.

Nie ustanawia, że wyższe dawki niczego nie robią. Nie dotyczy snu, który jest punktem końcowym badania z części czwartej. I przy 100 uczestnikach nie mogło wiarygodnie wykryć bardzo małego efektu, nawet gdyby taki istniał.

Wyznacza natomiast standard, który reszta literatury musi przekroczyć. Gdy synteza 22 badań stwierdza, że spermidyna wygląda obiecująco w kontekście poznawczego starzenia — jak opisuje część druga — największe i najdłuższe randomizowane badanie w tym zestawie jest właśnie tym przedstawionym tutaj.

Komentarz redakcyjny

MindHeaven® nie stosuje spermidyny w żadnej formulacji i nie planuje tego robić. Spermidyna nie ma autoryzowanego oświadczenia zdrowotnego w Unii Europejskiej i my żadnego nie formułujemy.

Celowo otwieramy serię badaniem negatywnym. Zwykły sposób pisania o spermidynie zaczyna się od autofagii, przechodzi przez dane na myszach i wspomina badania u ludzi krótko pod koniec. Odwrócenie tej kolejności nie jest zabiegiem retorycznym — odzwierciedla miejsce, w którym faktycznie znajdują się dowody.

Część druga zajmuje się szerszą literaturą i wyjaśnia, dlaczego badania tego związku tak konsekwentnie nie zgadzają się ze sobą. Okazuje się, że odpowiedź ma mniej wspólnego ze spermidyną niż ze sposobem jej pomiaru.